maria's profilemaryah's blogPhotosBlogListsMore Tools Help

maria Creixell Morera

Occupation
by 
by 
by 
by 
by 
by 
by 

maryah's blog

buscando mi destino
April 21

Windows Live Messenger campaign

 Porque ser solidario y donar no cuesta nada...

Cita

 
April 18

words that make up music?

quan la lletra d'una cançó et crida l'atenció i fa que no puguis parar d'escoltar-la Aquelles situacions qüotidiantes en les que tots ens trobem reflexats i on trobem trossets de la nostra vida envoltats de notes i records que atrapen la nostra ment. Una d'aquestes ocasions se'm va presentar no fa gaire sentint Manu Guix en un programa de televisió. Segurament a molts us pot semblar una tonteria. que totes les cançons parlen del mateix, que som unes romantiques empedernides, que tenim massa pardals al cap i que no ens podem creure el que ens diuen... així ens va suposo. Tot i així, vaig seguir investigant i buscant lletres d'aquest cantant i autor de la majoria de les seves lletres (no se si totes o com va,...) vaig trobar que ni totes les cançons parlaven d'amors ideals, ni de desgràcies humanes ni de qualsevol tema tipic i tòpic que sentim a diari. M'agraden perque son realistes, mostren els diferents estats d'ànim sense caretes sense suavitzar ni agravar les situacions i dient a les coses pel seu nom. És per això que recomano no només l'audició de musica tan diferent i variada com es pugui, sino a més la lectura i l'atenció a les paraules que acompanyen aquestes melodies i que sovint queden en un segon pla en favor de ritmes "pegadizos" i rimes nyonyes.

 

REFLEXES D'IGNORANCIA - MANU GUIX

Viu ... que no m’importa ... Riu... ningú t’escolta Ara... que faras? Si ningú no et vol per res, hoo... Si ningú t’obre la porta... Però has de seguir lluitant, no em diguis que no... Hi ha massa coses importants, en joc Tots dos sabem que no es gens bó patir Però és bó haver patit Tot allò que no acabi amb tu, et farà més fort I cada cop que et miro em veig a mi mateix Com si et tornesis un mirall Del que no em puc amagar Com si l’amor que per tu sento fos una arma, que no se utilitzar Només demano que m’escoltis i que em diguis si m’estic equivocant O és que ja sóc massa gran Però és que veig coses que no veus i sobretot, No vull que et facin mal, hoo... No vull que et facin mal Ara... que ja ho saps tot de mi I demà... hoo Demà potser no sóc aquí Però has de tirar endevant Amb els teus propis mitjans hoo És aleshores quan sabré... Si t’he pogut ajudar... Només el dia que desprès d’un error...et puguis aixecar hoo Serà el dia en que sabràs, el molt que t’he estimat I cada cop que et miro em veig a mi mateix Com si et tornessis un mirall Del que no em puc amagar Com si l’amor que per tu sento fos una arma, que no se utilitzar Nooo, nomès demano que m’escoltis i que em diguis si m’estic equivocant O és que ja sóc massa gran Però és que veig coses que no veus i sobretot, NO VULL QUE ET FACIN... MAL

 

podeu trobar més exemples a la seva pagina oficial www.manuguix.com (us recomano la cançó talent natural)

Degut a aconteixements d'ultima hora i a situacions que una i altra vegada es repeteixen al meu voltant aquesta cançó, per cursi que pugui ser fer això, la dedico a les persones que donen una oportunitat a les persones i s'obren sense barreres ni obstacles, a aquells que no només busquen viure bé i en la comoditat del dia a dia sinó als que encara creuen en utopies i busquen una felicitat més profunda. Per aquells que per més cops que caiguin sempre es tornen a aixecar i per als que després de caure s'enfronten amb por a allò que els va ferir un cop. Pels somiadors i per tots aquells que creuen en ells mateixos.

 

PD. siento que éste articulo esté escrito en castellano, pues aunque soy consciente de que mi pagina no suscita muchas lecturas, si alguien pasa por aquí y no logra entender mi lengua materna ruego me perdone pero en esta ocasión me ha sido más facil expresarme en dicho idioma, que es el que más mio siento.

February 03

san valentin contraataca

bueno... antes de empezar reconozco que no soy muy partidaria de ciertas fechas señaladas, pero de esta menos que ninguna porque me parece una excusa comercial sin ninguna gracia, pero como viene siendo costumbre El Corte Inglés ya se encarga cada año de recordarnos su llegada, al igual que marca el inicio de las temporadas de verano, invierno y primavera así como la semana de la india en el corte inglés, la vuelta al cole y los supercomplementos... Las pastelerías decoran sus aparadores con el inconfundible color rosa palo y sus tartas en forma de corazón, las perfumerias se visten de papel pinocho fucsia y desembainan la artillería pesada de los packs: eau d'amour con sales de baño de rosa de africa y jaboncitos con forma de corazón y olor a jazmín, colonia de Love for ever con esponja masajeadora de crin de caballo y corazones de loción hidratante... Solo falta que de una de las cajitas salga Anne Igartiburu con su cojin de corazón y diciendo: hola corazones... Primero eran los ramos de flores que se mandaban por correo, ahora entras en una pagina de internet donde tienes la oferta ramo + bombones por 20euros. Luego salió la amiga Isabel Preysler con sus amigos de la jet set diciendo: "Con fegego groche los he realmente conquistado" que no sabias muy bien si es que estaba poniendo la ceramica del baño y se le habia quedado atascada la espalda o si realmente esos ojos achinados se debian a un estreñimiento cronico. Hasta ahí el tema era empalagoso: tartas, bombones, flores... todos felices y enamorados en san valentin y sino qué? será que no hay dias pa comer tarta, bombones, regalar flores y sobretodo... enamorarse... (bueno, si seguís el calendario del corte inglés entre la semana de los complementos, las navidades, el verano ya llegó, la semana blanca y china en la quinta planta... os quedan como mucho un par o tres de días...) Pero el regalo de este año no son las targetas con voz por internet, ni una PDA, ni un crucero por el mediterraneo... lo que se lleva ahora son los dominios en internet. En medio de esta ola de cursileria y enchochamiento general surgiran paginas como: manoliyjose.com, arribalaesteban.es o cuchicuchi.net. siempre los habrá más avanzados, el tipico listo que está seguro de dar el golpe de gracia con el regalo, se anima y en un intento por conquistar el corazón de su novia le pone: chocholoco.com o en catalán papatonameva.es En fin... si ya estaba mal el panorama entre tanta hormona desatada ahora además la plaga se extiende por internet y quien sabe si un dia de estos no encontraremos una pagina dedicada a nosotros que diga: pamiyolideantoñito.es o detupaqui.com Y ya sabes, este san valentín: pon un dominio en tu vida... ella te lo agradecerá.
January 30

monologo del club de la comedia -Pablo Motos

Esta vez no es mío pero me ha hecho gracia sobretodo porque aún hay muchos carlos sainz sueltos que algun día van a tener un susto como este y ya veremos si les hace tanta gracia... ¿Alguna vez han oído decir que cuando estás a punto de morir te pasa toda tu vida por delante? Pues no es el único momento... El otro día mi novia me dijo: - Cariño, no me viene la regla... Y yo les aseguro que en ese momento, todo, ¿eh?, pero el pasado y el futuro... Me vi en una ranchera con cuatro niños yendo al híper. Ya sé que estas cosas pasan... ¡Pero que me pase a mí! ¡A mí!, que cuando me decían: - Paco se ha casado de penalti. Exclamaba: - ¡Será gilipollas! ¡Con la cantidad de cosas que hay para que no te pase esto! Sin ir más lejos la marcha atrás. Es mi método. Ya sé que me envidian. Yo es que soy partidario de lo natural, naturópata, vamos. Soy el Carlos Sainz de la marcha atrás. Un control, una pericia, una concentración... Lo que pasa es que hace dos semanas iba yo a mi marcha... Suave, suave, haciendo la tabla del diecisiete: "Diecisiete por uno diecisiete, diecisiete por dos treinta y cuatro...". ¡Claro!, ¡lo que sea antes que la eyaculación precoz! Yo tengo una técnica infalible para esto: si veo que voy muy deprisa pienso: "Karmele, Karmele, Karmele..." Y me relajo. Y si veo que la cosa baja pienso: "Claudia Schiffer, Claudia Schiffer, Claudia Schiffer...". Y oye, ¡da gloria verme! Bueno, como decía, iba yo a mi marcha, diecisiete por una diecisiete, diecisiete por dos treinta y cuatro y me llevo tres... Y en el momento clave a ella le dio la tos, y claro, empezó a agitarse y me rompió el ritmo. Yo controlo, ¡pero si ella se pone a improvisar! De todas maneras tiene que ser un retraso. Como mucho se me pudo escapar un espermatozoide, ¡dos todo lo más! ¡También sería casualidad que encontrasen el camino, con la oscuridad que tiene que haber allí! El caso es que cuando ella te confiesa: "Todavía no me ha venido", te acojonas. Te acojonas tanto que no dices más que tonterías: - A lo mejor te ha venido y no te has dado cuenta. - A lo mejor tú te has vuelto imbécil y tampoco lo sabes. En esas situaciones es cuando se demuestra que los tíos no tenemos ni idea. Nosotros confundimos el método Ogino, con el índice Nikkei: - Oye tú estás segura de que has contado bien los días, mira que este año es bisiesto. - Ya, en febrero, pero es que estamos en octubre. - A lo mejor lo llevas arrastrando desde entonces. - A ti sí que te arrastraban los huevos, que te da todo igual. - Huy, qué borde estás. ¡Eso es que te va a venir! Pero no le viene. Y tu vida cambia. Por la calle no ves más que embarazadas. Bueno, te cambia hasta el humor. Antes, cuando salían en televisión anuncios de compresas, hacías bromas. Ahora no. Ahora se hace un silencio en el salón, una tensión, un mal rollo... Sólo se oye: "Tun, tun, tun, tun, tun, tun, tun... uuuu iiii... ¿A qué huelen las nubes...?". ¿A qué huelen las nubes? ¡A Dodotis! Estás tan nervioso que no puedes ni trabajar. La llamas cada cinco minutos: - ¿Ya? - ¡No! Y deja de llamar que me pones nerviosa. Así es que te metes en Internet a buscar información. "A ver, regla punto com". Y te sale la Cofradía de la Virgen de la Regla con Rocío Jurado a la cabeza. "No, vamos a probar otra cosa... Retraso punto es". Y te sale Iberia. "Joder, cada vez vamos peor...". Y cuando desesperado pones "Penalti punto com" y te sale José María García... lo dejas. Y es que en Internet no se navega, se naufraga, porque nunca encuentras nada. Y la vuelves a llamar: - ¿Ya? - Que noooo, pesao. Así es que te compras la revista "Ragazza", que has visto que viene un artículo que se llama "La regla, tu mejor amiga". "Vaya, por fin algo científico". Y lees: "El estrés y los nervios pueden retrasar la regla". "Pues ya está, voy a tranquilizarla", te dices. Y la llamas: - ¿Dígame? - Ommmmm... - ¿Quién es? - Te pesan los párpados... - Pero tío, ¿tú estás tonto? - Ommmmm... Imagínate una pradera, con pajaritos... pío, pío, pío... "¡Coño, me ha colgado! ¿Así como le va a venir la regla?... Si es que no colabora". Ya no sabes qué hacer. Cuando llega a casa y llama a la puerta antes de abrirle le dices por el telefonillo: - Cariño, ¿ya?, cariño, ¿ya?, cariño, ¿ya? - ¡Quieres abrirme! Cuando entras en casa con el Predictor en la mano, ella brama: - Como salga el circulito, te la corto... ¡Carlos Sainz! Por cierto ¿por qué se llama Predictor el Predictor? ¡Si no predice nada! Cuando sale el circulito ella ya está embarazada! Si fuese Predictor tendría que haberme avisado antes. Yo creo que en vez de Predictor se debería llamar Terminator. ¿Y lo lento que es? En esos diez minutos te acuerdas de todos los circulitos que han marcado tu vida: los ceros de Matemáticas, las albóndigas de la mili, el Círculo de Lectores, el condón que no te pusiste... Llega un momento en que estás tan nervioso que no quieres ni verlo, y te vas al salón a intentar relajarte: "Diecisiete por uno diecisiete, diecisiete por dos treinta y cuatro... Ommmm, pío, pío, pío... ¡Karmele, Karmele, Karmele!". Menos mal que no salió el circulito. Y claro, con la alegría del momento... Nos liamos, nos liamos... Pero después del susto lo hicimos con condón. Porque, según el prospecto, un condón es muy seguro, tiene un 97 por cien de fiabilidad. Así que no hay problema, cuando lleve 97 kikis me lo cambio y ya está.
January 18

BSO

ultimamente he estado pirateando musica por aqui, a mi favor tengo que decir que la mayoria de lo que me estoy bajando ultimamente son CD que ya tenía pero que no me traje a Londres, así que parte de mi contribución ya la he hecho aunque también es cierto que otra parte de ésta musica no la tenia... pero como mi economia londinense no me da casi ni pa pagar el alquiler para mi ahora mismo comprarme un CD es un lujo fuera de mi alcance... (me perdonen musicos, autores, productores, el que hace los CD, la que limpia la fabrica y todos los relacionados con esta industra que ya entraremos otro dia en debate,,,) A todo esto me he dado cuenta que muy a menudo relacionamos una cancion o un cantante o alguna melodia con acontecimientos ocurridos en nuestra vida. En todo momento, por lo menos a mi me pasa, tenemos como una banda sonora, de manera que cuando suena una cancion por la radio o reencuentras viejos CDs perdidos en el fondo del armario o en el fondo de un cajón y te lo vuelves a poner, de repente un seguido de imagenes empiezan a desfilar por tu mente. Recuerdos de gente con la que has perdido el contacto hace años, otra que ves de vez en cuanto y otra que a pesar de los años y de las vueltas que da la vida sigue a tu lado recordando viejas canciones. Es como las canciones de los anuncios o de los programas infantiles que cuando salen a la luz en una conversación al cabo de los años nos recuerdan una epoca común para todos, donde nuestra máxima era acumular el máximo de cromos y/o barbies, llevar las bambas de ultima moda y traer el balón al colegio para ser el mejor de la clase. Des de la abeja maia hasta los pitufos pasando por david el nomo, leticia sabater para los más duros o las pelis de disney: bajo el mar interpretada magnificamente por sebastian el cangrejo, ay ho ay ho al bosque a trabajar de nuestros amigos los 7 enanitos o hakunna matata de timón y pumba en el rey león más recientemente. Unos años más tarde nos llegó nuestra querida Xuxa, que con sus bailes tontos y sus letras cursis nos hacía hacer espectaculos de fin de curso tipicos de lo mejor de videos de primera, mientras los chicos hacían de cazafantasmas o del coche fantástico. Luego vino la epoca revelde, en que escuchabamos grupos en inglés porque así eramos más "enrollados" y "molones", des de roxette, bon jovi... hasta los tipicos grupos de niños guapitos que ocupaban nuestros ratos de descanso entre la comida y el patio con sus videos de conciertos y otros espectaculos... Que en ese momento te parecían lo más y cuando vas creciendo piensas: pero qué se supone que estan haciendo con los pies?? Así acabamos el colegio y llegamos al instituto. Dónde se supone que somos mayores y como tal van disminuyendo, supuestamente, los comportamientos de grupo, porque "esto de ir todos iguales es de niños pequeños y hay que ser más original e independiente". Los chicos con su heavy, rock duro... porque ya se empiezan a hacer "machos" y las chicas con las tipicas cantantes femeninas con las cuales les gusta identificarse por remotamente poco que se parezcan. hasta que llegó el fatídico momento de la aparición de cierto fenómeno mediatico llamado OT y que nos engulló como una ballena (ui, parezco kyke santander con sus metaforas jeje) y nos dejó a todos pegados al televisor. Recién empezada la universidad, con la ilusion de una nueva etapa y con los valores sobre ciertos contenidos poco formados eso nos pareció lo más interesante del mundo. Gente de pueblo como nosotros que tenían la oportunidad de cumplir su sueño... luego ha acabado siendo otra cosa pero la intención que se nos vendió fue esa y las canciones de nuestra banda sonora durante esa epoca eran basicamente las que salian gala tras gala cada lunes y que nos hacían tardar 2 minutos en llamar al resto de amigos para comentar la jugada. (todo el mundo tiene un pasado,no?) cuando acabó la primera edición cada uno siguió con su participante favorito en diferentes grados, con mayor o menor interés. Giras, conciertos, más galas... no se si duró mas el OT o el post-OT pero bueno, mucha gente se movilizaba para seguir a esas personas que habian visto durante tantos meses en sus casas y nuevas relaciones surgieron de esos encuentros de gente. Pero como casi nada es para siempre, esa etapa también pasó, que no así mucha de la gente que formaba parte de ella, y de repente se hizo la luz! volvimos a ver más alla de nuestra pantalla de TV y la banda sonora de nuestra vida volvia a estar dominada por las peliculas, series, las canciones de la radio o el amigo del amigo que toca en un bar. Las canciones del verano, el single de navidad, la cancion que tocaron en tu cumpleaños, en la boda de tu prima o la que oiste en el coche mientras te besabas con tu novio después de vuestra primera cita.. cada acontecimiento de tu vida siempre está relacionado con una cancion, una cantante, una pelicula, un sonido... Des de la banda sonora de philadelphia, hasta magnolia o la sintonía de los simpson. Melodias que rapidamente asignas a una imagen ya sea algo que te ha pasado como algo que haces a menudo, como ver los simpson. Hasta la mas minima rutina siempre esta marcada por sonidos o sintonias. El sonido de tu estomago cuando tienes hambre te indica que es hora de comer, los bostezos de ir a dormir, aunque ahora los lunnis son los que te dicen que es hora de dormir... ;) Por eso es dificil escoger una sola cancion con la que identificarse porque detras de cada acontecimiento de tu vida o hecho importante para ti, casi siempre contiene algun tipo de sonido o musica que hace que cuando suene a través de los años immediatamente tu mente, como si de una biblioteca de pequeñas historias se tratara, se va a la estantería correspondiente, busca por la letra B de "bon jovi" por ejemplo y saca a la parte frontal de tu memoria la anecdota o la historia que almacenaste con esa canción. No se si es que yo soy musicoadicta y eso solo me pasa a mi pero siempre o casi siempre que escucho una cancion me acuerdo de algo que pasó o de una sensación asi como muchas veces al recordar algo, una parte de tu vida te vienen a la cabeza melodias y canciones de ese momento. La pregunta es: cual es la banda sonora de vuestra vida? o de alguna parte de vuestra vida?
December 19

de hombres rana y otras especies evolutivas o por evolucionar

Tras las ultimas apariciones masculinas acontecidas en círculos próximos de algunas amistades me llamó especialmente la atención la originalidad de ciertos individuos así como la poca gracia natural de otros. A uno de estos especímenes le denominamos hombre rana. Se han dado varios casos en los últimos tiempos y se trata de personas, en este caso del genero masculino, que se quieren tanto a si mismas que tienden a exagerar positivamente alguna o varias de sus cualidades de manera que llegan a deformar la realidad hasta el punto que ésta no tiene nada que ver con la imagen que dicho individuo difunde de si mismo. Que si cuerpo atlético, que si ojos claros, que si gran sonrisa... que traducido acaba siendo atlético= con mochila incorporada dispuesto a iniciar la marcha, ojos claros = tan claros que cada uno va por su lado, gran sonrisa = gran boca con mas huecos que rellenos... si está bien quererse pero sin perder consciencia de la realidad... Luego están los autralopithecus o hombre de las cavernas. Todos los hemos visto. María lava los platos, Juani ¿qué hay pa cenar?... que se resume en: La mujer a tener hijos y a fregar que pa llevar el pan a casa y los pantalones de la familia ya está el hombre. Puede parecer increíble que esté hablando de esto AUN, pero de verdad que es como las meigas: haberlas haylas! un poquito, no mucho más, evolucionados están los homo erectus, no por la erguidez de su cuerpo sino por la sobrevaloración que padecen de ciertas partes de éste. La mujer en éste caso sirve para lavar, cocinar, fregar y practicar el sexo, básica y exclusivamente, y en la mayoría de casos no importa de quien se trate si cumple estos tres requisitos con resultado de satisfacción por parte del hombre. Lo divertido del último es que una parte de ellos son capaces de utilizar todo tipo de técnicas para convencer a sus víctimas de manera que les proporcionen sobretodo la ultima de las condiciones, aunque suponga engañar total o parcialmente, decir cosas en contradicción con las que verdaderamente piensan y sienten... aunque esto de que sientan es todavía un misterio, lo cual los hace una de las especies más peligrosas de la actualidad. A los primeros se les identifica pronto. Como diría mi abuelo: lo que es, es y lo que no es, no es. El segundo se delata bastante rápido dentro de ciertas temáticas tipo hoy salgo con mis amigas o he quedado para cenar, en respuesta a lo cual normalmente recibimos: A. a ver lo que hacéis, eh! B. Qué amigas? C. con quién has quedado y dónde? y a lo peor D. Tú a hacer la cena y ya hablaremos... El tercer caso es más dificultoso puesto que a veces ni él mismo es capaz de distinguir la realidad de la ficción que ha creado para conquistar a su víctima. Pero de golpe un día ve la luz y ya te puedes ir despidiendo de tu cuento de hadas. Aún así, y para que quede constancia de que no se trata de una crítica sino de una crónica de situaciones concretas, diré que ni todos tan buenos ni todos tan malos. De manera que si alguien conoce otro tipo de individuo o quiere clasificar al género femenino (veanse mujeres víbora, mantis religiosa o viuda negra entre otras...) siéntase libre de expresar aquí sus pensamientos sin censura alguna.
December 03

we wish you a merry Christmas

pues si amigos, se acercan las tan esperadas para algunos y temidas para otros fiestas navidenyas.
Epoca para reunirse con la familia, los amigos, ser felices o pretenderlo.. en que todo se supone que es perfecto. Pero por que se supone que todo tiene que ser perfecto justamente esos dias? y si la familia esta lejos? y si estas solo? no esta el mundo en este momento dispuesto a dar calor a aquellos que no pasan por sus mejores dias, son tiempos de individualismo, egoismo y hipocresia. en que todo parece tener que ser fantastico cuando en realidad hay gente muriendose de hambre, de pena, de cualquier enfermedad en la esquina de al lado de nuestras casas.
No digo que no podamos ser felices en estas fechas. Yo me reencontrare con amigos, familia, gente que hace practicamente dos meses o mas que no veo y con quien me hace ilusion pasar un buen rato, rato durante el cual me olvidare de los problemas del mundo, de los mios propios y de todo lo que sucede en este mundo cada dia mas corrupto y mas contaminado.
la navidad normalmente ha sido una buena epoca para mi, rodeada de mucha gente, con mi espiritu mas consumista en pleno apogeo y mas realizado que nunca y sobretodo con mucho afecto recibido: pero tambien he tenido periodos en que no eran tan buenos tiempos, en que me he sentido sola, en que las cosas no iban como se suponia que debian ir pero que mas da lo que se suponga que tienen que ser las cosas? solo uno mismo puede decidir lo que quiere y como quiere que sea su vida, dejemonos de topicos, de buenas intenciones, de falsas mascaras donde ocultar nuestros miedos.
Las navidades son cada vez mas una fiesta comercial, sabes que han llegado por El Corte Ingles, las munyecas de famosa y los continuados anuncios de perfume que salen en TV, lo que no significa que cada uno le pueda dar su propio significado, que al fin y al cabo es lo que cuenta.
Por que solo debemos acordarnos de los mas desfavorecidos en esta epoca del anyo? por que comprar targetas de navidad de ONGs si luego te olvidas de "esos pobres ninyos que no tienen ni para comer"? acordemonos de los demas todo el anyo y disfrutemos de la companyia de los nuestros en estas fechas, pero sin olvidar que no todo el mundo tiene oportunidad de celebrarlo de la misma manera, por que no empezar por pedir un poco de paz en este mundo tan distorsionado por ciertos paises denominados "potencias mundiales", por que no empezar des de hoy a tratar a todos como iguales? si la navidad tiene que ser feliz por que no dar oportunidad a todo el mundo para serlo?
Que cada uno la viva a su manera pero sin que eso suponga un esfuerzo o una parafernalia para ocultar lo que realmente se esconde detras de cada casa o de cada familia. No vale dejar descansar ese dia a la mujer porque es navidad y estamos de buen humor si lleva tres anyos de malos tratos, no vale comprarle el camion al ninyo si luego lo encierras en su cuarto y no estas ahi cuando le pegan en el colegio...
Esperemos que todos tengamos unas felices fiestas y que los que aun no lo han hecho hagan una pequenya reflexion y vean si eso es el supuesto espiritu de la navidad o que se supone que estan haciendo.
 
Para mi la navidad no es mas que un tiempo para estar en familia, ver a aquellos a los que no tienes oportunidad de ver tan a menudo e seguir deseando lo mejor para todos los que me rodean, sin grandes fiestas ni grandes disfraces.
 
Y vosotros que pensais? Que significado tiene para vosotros la navidad y las fiestas navidenyas??
 
 
PD: queremos turron turron turron! seguimos queriendo turron turron turron atiu-xixonaaa! bueno se acepta suchardd jejeje (mi vena televisiva...)
 
November 18

one way or another

bueno... os dije que os iria contando cosillas que pasaran por aqui y hasta ahora no habia tenido el tiempo y la paciencia para escribir. Aqui en Londres, como en cualquier sitio donde acabas de llegar, no conoces a nadie y tratas de empezar una nueva vida, te puede pasar de todo, cosas que si te las llegan a contar antes de que pasen no te las crees. La mayoria de ellas son tonterias, casualidades o situaciones extranyas que a cualquiera le podrian pasar pero que en el momento no las esperas. Por ejemplo, el jueves pasado. Fuimos con mi companyera de piso, Noelia, a liberalizar su mobil y entre una cosa y otra se nos hizo tarde y decidimos ir a comer algo. Luego ya puestas, aunque la economia no da para tales licencias, nos fuimos a tomar un cafe a un bar en Queensway. Un bar muy fashion, con lamparas de cristal y sofas... antes de entrar ya nos dolia la cartera de lo que nos iban a cobrar por el cafe, pero como ya estabamos puestas no nos venia de un cafe. Entramos, nos sentamos, pedimos un cafe y antes de que el camarero empezara a hacerlo ya estabamos hablando con la tipica conversacion londinense. Donde nosotros hablariamos del tiempo, ellos preguntan por tu procedencia puesto que al ser una ciudad tan de paso lo mas normal es que seas de algun pais extranjero. En este caso adivinamos que el que nos atendia tenia raices indias y paquistanies y rapidamente el pudo averiguar que eramos espanyolas... despues de unas cuantas preguntas mi curiosidad salio a relucir y no tuve mas remedio que preguntarle a un ingles que se sentaba a nuestro lado tomando una copa de vino sobre el significado de la flor que llevaba en la solapa de su chaqueta. Es una flor a la que llaman Floppy que sirve para recordar a los caidos en las distintas guerras y el donativo sirve para procurar asistencia a los veteranos de guerra. (visto que en teoria los fondos no iban destinados a fines militares dimos la respuesta por valida) Despues de ese rato el cafe ya nos habia salido gratis y decidimos pedir una copa de vino (como el senyor de al lado) - pa listas nosotras! despues de varias "discusiones ideologicas" con el enigmatico senyor de la corbata tuvimos un pequenyo percance con un hombre mayor y cierta pieza de ropa interior que quedaba al descubierto de manera que solucionado el tema de las vistas acabo uniendose al surrealista grupo de las dos ninyas espanyolas, el senyor serio de la corbata bebedor de buen vino y un camarero distraido por la juerga repentina de estos. Resultado del primer asalto: intento de seduccion por parte del hombre mayor, corbata del senyor enigmatigo fuerea y primer boton de la camisa desabrochado y un cafe y una copa de vino gratis para las ninyas espanyolas. al rato de discutir con ambos sobre el papel del hombre en la sociedad y sobretodo en el entorno familar (lo que tiene dos copas de vino, un poco de morro y una situacion surrealista) pasamos al siguiente estadio. Del vino al champan!! el hombre mayor al que acabamos denominando Armani por su buen ver fisico y su vestimenta negra a modo de "discreto pero fashion", insistio hasta que nos tomamos una copa de champan con ellos. Resultado del segundo y ultimo asalto: una ninya espanyola (noelia) un poco contenta, un hombre mayor Armani con dudosa fiabilidad respecto a su proximo matrimonio (una historia demasiado larga y que no viene a cuente) al que frustramos su seguramente ultimo intento de seduccion a una jovencita, un hombre serio enigmatico descamisado y sin corbata que acabo hasta perdiendo la compostura en algunos momentos y sobretodo un manager y un camarero mas que contentos por las ventas del dia y por la animacion que las dos ninyas espanyolas habian dado al bar en un momento, De manera que aun cuando pasamos por ahi nos salen a saludar!! Parece que me lo acabe de inventar y es una tonteria porque le puede pasar a todo el mundo pero uno no sale de casa y piensa: hoy me van a invitar a champan, voy a conocer a un supuesto Armani y un ingles recatado y me van hasta a salir a dar la bienveenida en un bar, y menos cuando no conoces a nadie en toda la ciudad... Ayer era jueves y acabamos rapinyando mobiliario viejo de un hotel que estan renovando a media noche. pero con una larga historia por dia creo que es suficiente asi que lo de ayer lo dejaremos para una proxima edicion. hasta entonces saludos a todo el mundo y nos vemos pronto. maria
November 16

coming back home for christmas

no, no penseis que me he rendido aun! si, hace frio, si es chunga la vida aqui, si, la economia esta chunga pero aun no he acabado mi aventura!! ultimamente parece que los dias se repiten, que me levanto y vuelvo a vivir una y otra vez el mismo dia, la misma rutina: buscar curro, colgar carteles, mirar los e-mails, inscribirse en ofertas... y las practicas que se van retrasando porque en la radio no tienen vacantes hasta enero.. De momento mi madre ha decidido venir a verme en navidades de manera que cuando ella vuelva yo la acompanyo unos dias a casa, a ver a la family, los amigos y a ver como va todo por ahi. Ese sera el momento en el que teniendo en cuenta la situacion en que me encuentre, practicas o no practicas, trabajo o no trabajo, ofertas en otros sitios... decidire cuando y como termina mi aventura si es que en ese momento veo claro que llega a su fin. DE todos modos, a los que esteis empezando un viaje similar no os desanimeis! todo el mundo merece su oportunidad y esta llega tarde o temprano! estando lejos de casa y en un ambiente tan diferente al que uno esta acostumbrado se aprende muchisimo, de la vida y de uno mismo. Hay tiempo para pensar, para visitar nuevos lugares, para "conocer" gente, ver diferentes estilos de vida y ya dicen que de todo se aprende asi que de esto no va a ser menos! ahora no tengo mucho tiempo para explicaros como suceden esos cambios o las situaciones que se llegan a vivir pero pronto espero poder contaros mas acerca de mis experiencias. hasta entonces suerte a todo el mundo y nos vemos pronto. kisses, maria
November 09

how things are going in here...

bueno... ya vamos por la 3a semana, cada vez es mas dificil encontrar el sitio y el tiempo para escribir unas lineas aqui pero siempre llega el momento. Las ultimas novedades (mas bien pocas) son que he tenido una entrevista de trabajo en una agencia de nannies, el sabado tengo otra y he empezado a dar clases a un musico ingles (aun no he descubierto como se llama jaja no me he empanado!). Por lo menos hago algo,no? en fin.. La otra novedad es la sorpresa de la primera visita. Mi amiga Laura de la uni (la del culet- hacemos algo o me visto?!) viene a ver con unos amigos suyos a otra amiga que vive aqui y esta trabajando aqui hace algun tiempo, y como no pues viene a verme a mi tambien ya que esta puesta. hace poco que estoy aqui pero hay cosas que ya se echan de menos. Los amigos, la comida, el calor humano... en el sentido que aqui la gente es mucho mas fria y mas distante. La gente esta de paso y nadie se toma la molestia de preguntarte como te llamas o cuanto hace que estas aqui o simplemente de darte los buenos dias! para que si lo mas probable es que no te vuelvan a ver en su vida?! Y ya bastante complicado es cambiar de ambiente de un dia para otro, con todo lo que conlleva buscar trabajo (cosa nada facil teniendo en cuenta la cantidad de papeles, certificados, documentos y historias que te pueden llegar a pedir|), buscar un sitio donde vivir y al mismo tiempo intentas sobrevivir en esta especie de jungla de asfalto, hacerte la compra para comer (vamos a llamarle comer aunque nada tenga ningun tipo de sabor), dormir, ducharte (tambien le diremos banyarse por el hecho de que al contrario que en nuestros queridos pueblos donde el agua es un bien escaso y muy valuoso aqui les sobra y por eso ni se molestan en poner duchas en las casas sino banyeras para el recreo del senyor o la senyora de turno...)... en fin que osw voy a contar que cualquiera de vosotros no haya visto ya. Por lo menos no sera por practicar ingles aunque esa es otra, como nadie es de aqui cada uno habla como le da la gana, ni RAE ni Pompeu ni shakespeare ni nada de nada!! lo que para unos es una Vacancy (pronunciado veikensi) para otros es Vacaaaansi y para otros simplemente es WHAT??:O Por otra parte en mi casa no se si les ha salido muy a cuenta que me vaya unos meses. No llevo ni uno y ya les traigo de cabeza con historias de cartas de recomendacion, papeleo de bancos, certificados... claro, como aqui tienes que tener pruebas hasta de que has ido al parvulario pues a ir llamando a casa para que me ayuden a encontrar algun tipo de certificado o papel que me permita ganarme una minima aportacion a mi renta. Ni que estuviera buscando trabajo de primer ministro?!?! Lo bueno es que para que esta la familia sino? y si no fuera por ellos la mitad de nuestros proyectos no serian mas que meras fantasias de una noche de invierno (mas invierno aqui que alli, eso tambien hay que decirlo!!) y la parte un poco mas mala es los abuelos, tios... ese ser especial que hay siempre en la familia, acostumbrado a recibir el carinyo del nieto sin apenas pedirlo y sin darse cuenta y cuando esta lejos lo echa en falta... como es el caso de mi abuelo, que si ya me extranya en casa cuando hace 3 dias que no nos vemos, esto de las 3 semanas le esta costando su pension en llamadas a territorio europeo! (pero menos mal que llama porque sin esas llamadas de comprovacion, de rutina... que seria de los pobres viajeros que deambulamos medio perdidos por las ciudades del mundo?) aun con todo esto, la semana ha sido bastante fructifera en el plano mas freaki: el lunes vi a Kim Carthall en Harrods firmando libros (libro que por supuesto no compre debido a mi vasta economia) y quien hizo una entrada al mas puro estilo de hollywood con gaitero escoces incluido. El martes tocaba ver a Manolo Blanhik en Selfridges. el prestigioso disenyador de zapatos presentaba junto a Eric Broman su libro de fotos de los zapatos (fotos hechas por este ultimo) que valia nada mas y nada menos que 48 libras, lo cual son como unos 72 euros aproximadamente y que por supuesto tampoco compre. Y por ultimo hoy clase de espanyol y entrevista con la agencia... no esta mal, pero espero que mi razon de venir aqui acabe siendo algo mas que visitas turisticas/ freakies y entrevistas con pocos resultados... esperaremos atentos a ver que sucede... PD: elena! ya me estoy acabando el libro de Isabel Allende, Paula, que me dejaste cuando estuve en Madrid estas navidades pasadas creo (porque descubri que lo tenia antes de irme y me lo traje, asi cuando leo tambien me acuerdo de ti ;)) PD2: os adjunto mi ultima obra de arte made in apple store,proximamente las fotos de mi visita freaky y otras novedades. see youuu
November 03

running things in london

bueno... vamos por la segunda semana y las cosas ya empiezan a tomar un poco de forma. tengo alguna que otra oferta de trabajo, bastante poca cosa, para que nos vamos a enganyar pero espero que alguna me sirva para ir tirando una temporada. Las practicas de la radio espero empezarlas esta semana q viene y ademas el lunes hay visita en Londres: Kim catrall o como se escriba, Samantha de sexo en NY! jejeje Pa que veais q estoy bien os dejo mi foto de cara palida en el apple store de london donde nos conectamos gratixxxx!! ale, a pasarlo bien... maria
October 31

need a job in London

Hey! My name is Maria & I'm desesperately seeking for a job in London. There's a week that I've been living here & it's difficult for any non-uk resident to find a job without much experience and not experience in the Uk. I'm an almost journalism graduate and I have some experience working for local and national Tv programs as well as for some local magazines. Actually I've been writting and working in catalan and spanish, right, but as you see I think I can express myself quite well in english. I have some retail experience. I worked for the El Corte Ingles company last christmas and this year I've done some promotion jobs for different recruitment agencies and different products, from apples to toys. In adittion, I have a long experience as nanny and baby-sitter, as also some coaching and teaching experience. I hope someone would read that and could help me to find something to live. I'm not asking for much, just some pounds to help me pay my rent. If anybody is interested you can contact me my replaying this post or just sending me a mail at maryah33@hotmail.com. I can send you back my CV. thank you to everybody. Maria

felicitats laura

Moltes felicitats Laura! com et va provar l'aniversari? heu quedat amb les de la uni per celebrar-ho? que t'han regalat?? ahir em vai enrecordar dels teus aniversaris al restaurant Il Signiore! pick a karaoke song!!! no t'han trucat per veure si hi anavem a animar l'ambient?? les notres grans versions de noches de bohemia, de la rosario flores, la whitney houston i altres mites als que hem diga-li "imitat" digue-li espatllat les seves cansons... (aki no hi ha ce trencada!! e lo q hi ha!) Espero que t'ho passessis molt be, que brindeu per mi tb (ja posats...) i que en quant torni celebrem tots els aniversaris que m'hagi perdut,ok? que en facis mooooolts mes i que els poguem celebrar juntes!! com tens el teu culet?? :P Apa, expliqueu-me com us va per bcn!!! besitos a les meves uni's girls!!
October 26

almost a week in London

bueno... como supongo que la mayoria ya habra tenido tiempo a darse cuenta que estoy fuera dare paso a mi valoracion de mi (casi) primera semana en London. En primer lugar y sin animo de desanimar a nadie, no es tan facil como parece!!!! El primer dia porque llegas tarde y ya no te da tiempo a nada, el segundo porque vas mas perdido que nemo en un acuario y luego poco a poco te vas digamos "adaptando" a las circunstancias: dormir con 11 personas mas, comer lo justo y basico para no gastar demasiado, ahora llueve ahora hace viento, ahora no tienes donde meterte porque no quieres pagar un cafe para poder sentarte en el starbucks... y cuando ya superas la primera fase es porque despues de no pocos esfuerzos encuentras una habitacion en una... vamos a llamarle "casa" que te cuesta como 90€ la semana para compartir una habitacion con dos personas mas, una cocina q da pena, calefaccion puesta 2 horas al dia, banyera (q no ducha)... e lo q te aixo d marxa d casa els papis... De momento estamos en esta fase y en movimiento para superar la segunda base, que es el tema curro. estos tios son unos paranoicos, antes de pillar a nadie para currar parece q quieran hacer una investigacion a fondo de quien es tu familia, donde como y con quien has trabajado, cuando ibas al lavabo, quien era tu profe en quinto y por que no de que color son las paredes de tu dormitorio!! venga hombre!! si solo les falta pedirte una foto de familia.... sera que no lo hemos visto todo aun! hemos entregado CV Oxford street arriba, oxford street abajo, por la zona de nuestra casa, hemos pedido todas las application forms habidas y por haber, pero parece que solo para rellenar las malditas applications tengas q tener un master! q si el numero de seguridad social ingles (que dices, si no tengo curro aki y hace una semana q estoy me diras tu como lo consigo), la cuenta inglesa (delito por tu parte si no la tienes!! o es que esperas que te hagan trasferencias internacionales??? a que aspiraaasss?!!), que si gente que pueda dar referencias sobre ti... sageraossss pero despues de todo no es todo tan malo. Yavamos por Londres sin plano, las chicas con las q comparto habitacion son muy majas, las tiendas de aqui son muuuuy chulas (lastima q no me pueda gastar ni un duro en ellas jejeje) y por lo menos es una experiencia, aprendemos ingles, nos pateamos la city de arriba a bajo y nos intentamos espavilar por nuestra cuenta. ademas, no es cierto el mito de que siempre llueve en Londres, de hecho des de que estamos aqui ha llovido solo la mitad de los dias, que es un conyazo? po si, pero podria ser peor. Por otro lado, solo llevando una semana aqui ya hay a quien echo de menos, quien me demuestra su carinyo como puede, gente que me apoya y se acuerda de mi ... (ui! q parezco bustamante!! o peor: gorge de GH- no lloreiiiisss! q me voy a casar con ellaaa!! jajaja) En fin... que por aqu'i todo esta en calma, intentando encontrar curro y intentando empezar una viiidaaa nuevaaaa tu no estaaas ennn ellaaaa jajajaja A los que estais lejos: que aunque no os pueda acojer en mi casa... QUE VENGAIS A VERMEEEEE Y TRAED: nescafe, embutido, cola-cao... y ya os ire pidiendo ajajaja Para los altos, para los bajos, para las ninas, para los ninos, para los hermanos, para los primos, para los de aca, para los de alla... para todoss.... Que no me olvido de vosotros y que espero vuestras visitas para alegrar un poco la vida aqui, que estos no saben na de la vida hombreeeee jejeje kisses a todo el mundo seguiremos informando, maria
October 24

weeee vamos progresandooo!!!

bueno bueno... cuando la cosa parecia ponerse chunga nos hemos puesto las pilas en un momento y hoy mismo tenemos dos habitaciones para ver!! en notting hill i Paddington, bastante centricas i por un modico precio a la semana!!! a parte por un poco mas puedo compartir otra con una italiana en notthin hill tb pero estoy esperando que me llame o algo, no desespero... El tiempo esta aguantando bastante!! nadia, de momento paso sin botas de agua aunque por las noches y a las 7 de la manyana pasan unos aires oceanicoooosss que te ponen los pelos como escarpias jajaja Nadia! aki hay muchos chicos rozando el 5!!! y digo rozando pq 1. casi todos los q llegan a esa puntuacion o no son de londres o son gays y 2. pq como el producto nacional poco poco!! aparte de eso... son muy de tu estilo jajajaja Estherrr!! frena reina!! deja algo pa los demasss! q sino quan torni no em quedar reeesss!! Que feu vosaltres? que m'expliqueu??? mariona, olga, M.carmen... que es del; meu estimat poble st,cu?? hola cunyiiii!! quan marxes a la bella italia??? ui, aixo comensa a semblar el diario de Patricia: aprovecho pa saludar a mi madre, a mi padre, a mi tio, a mi awelo q seguro q me stara viendo y a toda la gente del colegio ave maria purisima de la clase de cuarto A jajajaja y como no, mandar un saludo a mis fans, que se q es como las meigas, haberlos haylos jajaja besos a todos y en cuanto este instalada ya os seguire informando. nos vemos. maria
October 21

hi from london

weeeee!
no tengo mucho tiempo pero espero encontrar otra Library esta tarde y poder estar mas rato.
Aki hace sol y tooo!!! Dios existeeee!! jajaja
ha llovido esta manana y me he empapado los pies pero despues de tomar un caffe latte en starbucks ha salido el sol!!!
aki todo se convierte en una aventura, vamos con 30 mapas, hemos ido al bristain visitors centre, hemos preguntao a diez mil personas por las direcciones... y que decir de los coches!! se van a mataaar! que van en contra direccioooon!! jajaja o se matan ellos o nos atropellan a nosotros, que es mas probable.
Ya os ire contando pero aparte de los ronquidos del chico de la litera de al lado y alguna que otra ducha ronyosa todo va bastante bien!
que os contais vosotros por aki???
ale, nos vemos luego.
besos a todo el mundo,
maria
October 18

nuevos horizontes

En 3 dias empiezo un nuevo proyecto, por una vez en la vida voy a pensar en mi, en mis posibilidades, en mis objetivos y en mis necesidades.
A simple vista puede sonar egoista, a lo mejor lo es un poco, pero cuando llegas a una situación en la cual parece que nada tenga sentido, que no haya un fin en tu día a día, que ni tus objetivos ni tus pasiones lleguen a ningun lado es el momento de cambiar. No se si para bien, para mal... veremos.
En un principio se puede asociar a una huida, huyes de una realidad que no te satisface, que te recuerda cosas amargas, que se vuelve oscura por determinadas circunstancias y aunque poco a poco todo vuelve a la normalidad hay veces en que un cambio de aires no viene mal,no?
una amiga estuvo en Londres un mes este verano y nos habló maravillas de su experiencia y como que no hay pasta para irse a la India, pues me planteé la posibilidad de empezar algo lejos de mi casa, donde nada me ataba, donde no tenía nada en concreto que hacer. La universidad practicamente acabada, el trabajo pues como todos... la explotación de los estudiantes, en casa pues lo mismo de siempre y lo demás pues... na de na. Viendo pues el panorama creí que era una buena opción y ya que estaba miré qué podría hacer alli que me sirviera para mi vida. Qué tal algo relacionado con mi espero futura profesión? así que me puse a mandar solicitudes hasta uqe me respondieron de una y ya me tiré de cabeza a la piscina.
Luego cuando mi vida se había estabilizado de nuevo, me entraron ciertas dudas: los amigos, las cenas, mis aficiones... hasta que después de replantearme las cosas mil y una veces llegué a la conclusión que todo eso seguiría donde estaba cuando volviera.
Mis amigos me demostrarón su apoyo y su cariño, deseandome lo mejor en mi  nueva aventura y con sus proposiciones de visitas a London city (os espero a todos alli!!), en mi casa no dudaron ni un minuto en que era una gran oportunidad para mi carrera y para crecer yo como persona y viendo los precedentes de gente que estaba o había ido en una situación parecida a la mia me dije: no te lo puedes dejar perder!
Pues bien. Ahora ya no hay vuelta atrás. En 3 dias aterrizo en una ciudad nueva. Sin familia, sin casa, sin trabajo... pero si otra gente lo ha conseguido yo no voy a ser menos, y por los contactos que estoy haciendo antes de irme y por la decisión que he tomado estoy dispuesta a intentarlo al 100% de mis posibilidades.
Espero conocer gente, aprender de la convivencia con otras personas, de la vida en otro país, de estar lejos de los tuyos y aunque en el fondo no será tanto tiempo creo que es una experiencia que hay que vivir y que no solo te enriquece a nivel profesional sino sobretodo persona.
Chicos! os echaré de menos: Esther, la meva nina!! és molt fort el poc temps que fa que ens coneixem i sembla que fos de tota la vida! mai oblidaré els nostres estius! sé que passi el que passi sempre ets aquí! mil gràcies i espero que mai deixem de ser amigues, segur!!
Nadia! animo! la vida continua! a todos nos dan palos pero para qué estan los amigos? pa que nos vengas a ver cuando te ralles y nos pegamos un fieston londinense. Vales mucho así que empieza a creertelo y a disfrutar de la vida. Por mucho que creas que me enfado contigo cuando me cuentas algunas cosas no me enfado, me sabe mal verte mal, no me gusta verte triste y menos que te hagan daño, no me gusta verte lamentarte de ti misma, no me gusta cuando piensas que no vales nada y que no te quieren porque alguien que te conoce es imposible que no te quiera.
Eli, ets una panoli! ets el meu idol! ets feliç tia! vas neixer amb la flor al cul i ets feliç no complican-te la vida! ja ens donaràs la recepta perque a algunes no ens aniria malament. A veure! de 10 a 10 i cinc fai la maleta, de deu i cinc a deu i deu recullo l'habitació... jeje! que crack!
Laura!! sento no haver baixat a Tàrrega! prometido que quan torni fem mega-party lleidatana! cuida't el culet nena! que és més útil del que podria semblar!jajaja
Jud! no dejes que jueguen contigo! dales caña!! ;)
Elena!pinooochaaaaaaaaa!! cuida't molt! no curris tant! i si vas a viure por ahi amb el teu amorsito avisa'ns que vindrem a veuret!!jajaja
Martona!moltes gràcies per tot! espero no haver-te estressat gaire amb les meves preguntes sobre com funciona tot a Londres i tal. Et vai enviant ofertes de curru,eh! tu vas di que volies curru i jo t'envio! si tornes cap a les fredes terres britaniques ja tens una amiga més a qui visitar ;)
Ribo's sisters! Lets i Laia! Cesal! i demés pseudogermans de diumenges-per-la-tarda-amb-el-futbol-per-canal-plus molta sort amb les feines de pilot, les carreres, el futbol... se que veure el Barça sense el meu tecleig constant no serà el mateix però tranquils, tornaré ;)
a les de segona... corto pero intenso! se que teniu molta il·lusió pel nou equip, la nova temporada... us desitjo molta sort i espero que quan torni encara tingui un lloc entre vosaltres. Amunt campiones!
Olga, Mariona, mari carmen... sense vosaltres les nits de sant cugat haurien estat moooooolt més fredes! us espero quan torni al Belgrado!
Mis madrileñass! que no se me olviden!! ultimamente nos vemos poco pero sabeis que siempre tendreis un lugar en mi corasonsito! por repartido que esté jejeje :P Elen! especialmente a ti, por los buenos y los malos momentos vividos, por los de madrid, los de sevilla, los de cordoba, con manu, sin manu... muchas gracias por estar ahi. Si alguna vez te apetece visitar Londres siempre serás bienvenida!
Jamaica, Vicky... (aunque jamaica no lo lea) les meves valensianes favoritesss! vickywaaan!studia mucho y ya te contare! esto que voy a hacer en london a lo mejor te interesa así que ya te contaré!cuidame mucho a la jamaicano y espero que cuando vuelva hagamos una reunion chula!! que ya toca hombreee!!
Si tuviera que seguir nombrando uno por uno no acabaria nunca, hay mucha gente importante en mi vida´. Cuando se presenta una situación como esta te empiezas a acordar de todos aquellos que estuvieron, estan y estarán en tu vida, pero se que los buenos amigos no se van ni con el tiempo, ni con la distancia ni nada que se le parezca así que espero que aprovecheis el tiempo sin mi, que hagais muchas cosas y muy provechosas porque volveréeeeee y espero volver a ver a todos a mi lado.
 
hasta muy pronto!
nos vemos en Londreeees.
besos,
Maria
 
 
PD: al que una fue mi nenito, espero que mantengamos la complicidad de estos ultimos tiempos y nuestra amistad mucho tiempo. No te preocupes, cuando tenga una duda con el idioma ya te llamo pa consultarte! jeje 
 
 
July 14

agenda de la semana

el proximo viernes sobre las 00h mi amigo kyke serrano con el resto de cochambrosos liderados por el magnífico Benito asaltarán la sala Piano Blau de Granollers para ofrecernos una vez más su divertido y animado espectaculo. Viernes 15 a las 00h en el Piano Blau - Hotel Cochambre
Y el sábado en la misma sala más amigos. La Puerta de los sueños, de los que seguramente ya habeis oído hablar, presentan su disco "Como un indio a la tierra" a las 00h. La entrada es de 10E y podreis oir entre otras su primer single "La enesima canción de amor".
Mucha suerte a todos y aunque no creo que pueda asistir des de aquí os mando mi cariño y mi apoyo!
no os lo perdais!!
June 13

La puerta de los sueños presenta su disco "como un indio a la tierra" en Luz de Gas

El proximo viernes dia 17 de junio sobre las 21:30h mis amigos de "La puerta de los sueños" presentan su primer disco "como un indio a la tierra" en Luz de Gas.

En un concierto patrocinado por Club 100 en vivo los hermanos saltor y virginia Martínez interpretaran su primer single, que seguro que ya habreis oído por la radio (y sino deberiais... :P), "la enesima canción de amor" así como todos los demás temas que componen ese primer disco que con tanto trabajo, dedicación y sobretodo mucho cariño han hecho y que os recomiendo sinceramente.

Las invitaciones se pueden recojer en la cadena 100 (C/diputació de BCN) y la actuación tendrá lugar en la sala Luz de Gas de Barcelona (C/muntaner) sobre las 21 o las 21:30h. Seguramente lo oireis anunciado por cadena 100 así que os espero a todos alli y ya que estais os podeis comprar el CD también... ;)

suerte para ellos y que lo disfruteis todos vosotros!

April 26

24 de Mayo Jam On Serrano en Luz de Gas

El proximo martes 24 de mayo, el gran teclista y mejor amigo Kyke Serrano presenta su disco Jam On Serrano en la sala Luz de Gas de Barcelona (c/Muntaner 246), a las 21:30. Entrada gratuïta

hace meses que Kyke prepara su presentación con dedicación y con muchas ganas, como es típico en él, y para esta ocasión será acompañado por Toni Mateos a la bateria, Jordi Vericat al bajo y Marc Quintillá a la guitarra, además de algunas sorpresas que el señor serrano nos tiene preparadas y que seguro que no tienen desperdicio.

Si estais por Barcelona y teneis ocasión de pasaros a ver este concierto os lo recomiendo energicamente.

nos vemos,

maria

 
Photo 1 of 10